Kıyas bazı şeyleri ölçmek için kullanabileceğimiz tek yöntem olabilir. Bu yüzden bu yazı kıyaslamalarla devam edecektir. Farklı olmak, farklı düşünmek pozitif bir değer olarak kabul edildiği zamanlardan bu zamana. Örneğin; ailesinin ve toplumun geleneklerine tabularına karşı bir çocuğun sorular sorması iyi bir şey olarak kabul edilirdi. Ne kadar farklı soru sorarsa onun zekasının yüksek olduğunu düşünürlerdi. Onun diğer çocuklardan ve kendilerinden farklı olması bir ayrıcalıktı. Ancak şuan gerek çocuklarda gerek yetişkin insanlarda farklı düşünmek farklı olmak bir eksiklik olarak görülüyor. Çocuk ya da birey diğerlerine ne kadar uyum sağlarsa o kadar zeki ve yetenekli kabul ediliyor. İnsanın kendi farklı yönlerini bastırıp diğerleri ile aynı olması onun için artık başarması gereken bir görev. İşte veya okulda kendini nasıl sevdirirsen, kazanmak için ne kadar fazlasını yaparsan o kadar kazanırsın. Değişen ise sadece bu değil. Diğerlerinin arasına katılırken birey, kazanmak için ahlaki değerlerini ne kadar yitirirse yitirsin önemli olan kazanmak olarak kalıyor. Yaşam şartları ve iktidar baskısı ağırlaştıkça yaşama isteği karşısında ahlak ve benlik değerleri önemini yitiriyor. Önemli olan sadece hayatta kalmak. Bunu nasıl yaptığının bir önemi yok. Gururu ile ölenler ise görmezden geliniyor. Elimizde kalan iki davranış var. Bir çocuğun yaptığı türde yapılan safça iyilik (bu çok nadir bulunuyor) diğeri ise kazanmak için yapılan stratejik kötülükler. İkisinin arasında kalan benim yerimde olan herkes yapar denilen davranışlar yok oldu. Bu bir ahlaki çöküş yazısı olarak görülebilir fakat sevindirici haber ise zaten dipteydik.

Not: Fotoğraf Cube(1997) filminden