Bir kez daha, yine yine ve yeniden. Ne kısır döngü ama. Bilgiler, akabinde hedefler ve bilinçler ve nihai kalan acı, korku ve elbette ölüm.

Gerçektende yakın ya da uzak bir yerlerde bir vahşet daha yaşandı. Ne hissettiğimizi bile anlayamayacak kadar şaşkınız. Ben de buna şaşkınım. Yaşanmamışlık üstü bir şaşkınlık ve keder içindeyiz. Ayrıca ilginçtir ki bizim için yaşanmamışlık olarak kalması temennisindeyiz ama gizlice. Üzgünüz ama benciliz de. İtiraf etmek zorundayız ki o bombanın bir kilometre dahi yakınlarında olmadığımıza şükrediyoruz. Bunu, kabul gören toplum hissiyatlarıyla da süslüyoruz.Milliyetçiyiz, insancıyız, barışçıyız ama götümüzün dibinde patlamıyorsa bomba bir bok çuvalı gibi koruyoruz eylemsizliğimizi. Duyduğumuz acı ve hüzün her daim kendimizden sonra gelecektir.

Bir bombanın daha patlaması, televizyonun sesler curcunasından saçılan ölü ve yaralı sayıları falan değil artık mevzu. Bencillik de değil. Her seferinde bu farklı, bu bir ”en” dense bile. Cumhuriyet tarihinin en kanlı terör olayı… Ne isim ama. Bazen hisler için çokça tekrar eden sloganlar gerekebilir.

Bunca zamandır yaşanılan benzer olaylar, ölen insanlar, ana ocaklarına düşen ama dağ başında patladı sanılan bombalar. Tüm bunların en büyüğüne tanık olmamız üzüntüyü değiştirebilir mi ki? Şaşırmadık ama öyle davranmak gereklilikten yine.

İyimser değilim. Ayrıca bunca kelamın arasında çözüm yolunu bilip de bu çaresizliği aşağılayacak bilgeliğe de sahip değilim. Ancak farkında değil miyiz merak ediyorum. Bugüne kadar tarih hüsranlarla dolup taşıyor ve biz onu öğrenmek için şartlanıyoruz. Sıyrık mıyız yoksa gerçekten hepimizin özündeki bir parça kötümserlik mi bu merakın sebebi?

Tüm bilinçler insan uydurmacasıdır. Tarih, psikoloji, matematik, siyaset, tüketim, insan ilişkileri, ahlak… Ancak bunlardan tümüyle habersiz var olamayız kabul ediyorum. (sağ bırakmazlar). Ama güvenemeyizde. Bilgi çağı ve ilerlemek. Ne de cezbeden sözcükler değil mi? Hatta bu algının aksine yaşayanlar yani delirenler (ben ve daha fazlası olduğunu umduklarım) ne zavallı? Doğru olabilir. Zavallılık. Ancak bu akıl almaz ve iyi ya da kötü niyetlerle uydurulmuş  kirli bilinçlerin arasında güçlenmekten daha az ölümcül olsa gerek.

Dışarısı çok bilgili, çok hızlı ve çok ölümcül. İnsanlar hayvanlardan farklı ve akıllıydı. Ya sonra? İnsanlar aynı arbedenin içinde. İnsanlar yasta ve hüzünlü. Anlamaya ve değiştirmeye çalışıyorlar. İşlerine, okullarına, sevişmelerine, tartışmalarına, anlaşmalarına, oyunlarına, hesaplarına, kavgalarına, sohbetlerine, içmeye, gülüşmeye, dedikodu yapmaya, fotoğraf çekinmeye, tüketmeye devam ederken, günlük hayatlarına devam ederken yas tutuyorlar. Günlük hayatlar boyu bir yanlışlar yelpazesi bizi sürüklüyorlar belki de bilemiyorum. Siz biliyorsunuz her şeyi ama ya sonra?