elimde tren saatleri

Bir kitabın okuduğum son sayfasını kıvırıyorum. Kitap kırıldı mı kıvrıldı mı? Sokak boş, mevsim kış, soğuk. Sokakta insan yok, İnsan yok İstanbul’da. Sarı çizmeli memet ağalar parsellemiş. Hava her gün yağmurlu sanki. Ve çimento dumanı yükseliyor şehirden. Dahası var, dahası yok. Yüzün var kirli bir araba camında, Ya da ben dün çok içtim. Elimde tren

Çağımıza Bir Ağıt

Hiçbir şey değişmedi ve hiçbir şey değişmeyecek. Süleyman’ın deyişi ile, artık bu dünyaya yeni bir şey gelmeyecek. Dönüşüm tamamlanacak ve hayat bir döngü, sonsuz bir dönüş halini alacak her birey için, hepimiz yaşadıklarımızı saniyesi saniyesine tekrar edeceğiz, seslerimiz yok olmayıp sonsuzda yankılanacak tekrar tekrar. Toplumlar manipülasyona maruz kalmaya devam edecekler, mikro ve makro iktidar savaşları