Etiket: mutili

uyuyan alfabe

hiçi yuvarlıyorum.
siyah beyaz bir anteni, kurcalıyorum.
düşümde uçsuz bucaksız tornavidalar.
bir de sen yoksun, hepsi bu.
sen birdesin ya, avunuyorum.
insanlar bekliyor.
beklemekten binalar; siteler; şehir oluşturan ben.
şaşırmıyorum birer kişilik alkollere.
birer kişilik parklara.
birer kişilik gecelere.
birer kişilik yollara.
birer kişilik tasmalara
herkese duran köpeklere.
herkese varan köpeklere.
herkese susan köpeklere.
herkese vuran köpeklere.
herkesi içen köpeklere.
her binanın içine işemiş beygirlere.
son yoksun, hepsi bu.
merhemler dipsiz uykulara gömülü.
söylüyorum.
hiçteki birlikte eller.
hiçteki birlikte hisler.
hiçteki birlikte zihinler.
hiçteki birlikte, belki.
belkinin sızısı ansızın.
belkinin endişesi.
belkinin tedirginliği.
belki varsın, hiçteki birlikte.
belki yoksun, içime işlemiş delilikte.
söylüyorum.
sen yoksun, hepsi bu.
balıklar nefesimi solusun diye, denize gömüyorum kendimi.
yanıma yaklaşıyorsun ezberinden.
duruyorsun, bir mum içinde.
uyuyorsun, bir fener içinde.
içimdesin.
mezar içinde.
içimdesin.
mezar içinde.
ölüm, denizin içinde, elinde dürbün, yokluyor.
ölüm, denizin içinde, yok oluyor.
sızıyorum kıyına.
ruhsuz, akılsız, aşksız.
cansız kıyına sızıyorum.
hep tek bir harfsin.

im

gömün onu 
olmayacak toprağınızda
vurun onu
kanamayacak yüzünüze

kimliksiz bir dağın özü
yılmaz nar kuşunun tüyü

kalbin kalbinde divane yürü
deş doğurgan yüzü


kulaksızlar parkı

kulaksızlar parkında 
duraksız piçlerin gecesi
dur sus uy bilmeyen piçler
bir gecenin birinde
hepsinin karanlığı aynı deniz
sarhoş oyuncaklar daha güçlü
çürük ve yağmurlu ortak masaları
parmakları aynı noktada çoğul bir yara
ayrı çizilmiş ağaçlar tek bir uğultuda
çakıl taşı dolu avuçları
ayıklıyorlar bir bir
ayılıyorlar bir bir
aynı taşlarla sıfırı vuruyorlar
vuruyorlar sıfırdan
elleri paramparça zaman
kulaksızlar parkında

köpekler

ellemeyin bu elektrikten akşamı
köpekler bile havlamadı
his dolu köpekler

kentin delik yanında
bol resimli bir öğle vakti
kedi sevdim
görse tanır beni

bankta solmuş alkolüm
köpekler bile havlamadı

sokakta sürgün benekler

bilemesin kimse özleminin yanıklığını
duyamasın rezalet kokunu 
dokunamasın kimse pencerenden gökyüzüne
alamasın kimse geceni

ayağını taşa basma üşütürsün

kapılarını kapat sokaklarının
dört duvar kokusuyla boğulma sakın

karanlığı elinde tut ve sakla
sakladıkça biz güneş doğuyor sanalım

nar

yer al gölgemde

sessizliğim renginden

silin hücrenden 

aklıma var