-ad infinitum-

adını görürüm iki kere yumarım gözümü ikincisi uzun giderek kuruyan aksimi sesinden toplamış bir sabah öyle sabahlar anlamadığını sormaya korkan çocukça onu ararım saat 08:10 hiçbir yerde ve yarın parantezlerinde aşınır vapur koltukları yağmur altıdır sabahtır eriyene kadar kimsesi basketbol sahalarının ölesi gelmekle işe yetişmenin orta boşluğu hiç pişman olmamış gibi aynı yolda aynı adımı

Palyaço Kokusu

hey hişt Adam! – 1 – dinle, ben kendimi seslendiriyorum sen palyaçoyu seslendir sakın bana ölü palyaçolar konuşamaz deme zaten bunu sen de bilmiyorsun kokuyu duydun mu? palyaço cesetleri, kuru portakal kabuğu gibi kokar üzerine zaman çentilmiş kırmızı burun değil; kırmızı lastik top durur yanında zaman serilir kutuda uçsuz bucaksız bekler zaman hişt Adam! -2-

1979:bir kolektif anı projesi

“Deru” ile ilk münasebetimizi bir müzik bloğundaki “yeni albüme yeni interaktif site” haberine borçluyum. öyle ki siteye girdikten ancak bir yarım saat sonra kendimi ‘Deru’ bestesi dinlerken bulabilmiştim. müzikten öte, müzikten ziyade bir paylaşım yaşanıyordu orada. bir parçası olmak istememek işten değil. malum site ve diğer her şey.