a victim of society – entertainment war I

her kim ki öfkesini olduğu gibi gösterir kalben dostumdur. sıklıkla kullandığım bir cümle. zira içine atmak, ses çıkarmamak, haksız olanın konuşmasına izin vermek bizi bir şekilde geriye götüren ve bu mide bulandırıcı düzenin ortaya çıkmasını sağlayan. karşımızda komşudan ege denizi tarafımızda komşumuzdan bir grup güzel insan var. gruplarının ismine “a victim of society” diyorlar, yani

danny clay – archive

arşivcilik bu topraklarda sanki “saklama” gibi bir şey, yayımlama yok, paylaşmak yok ya da sadece paylaşmış olmak için paylaşmak yok. daha ziyade neden paylaşıldığına dair sorularla bile karşılaşabiliyorsunuz, yaptıklarınızı sorgulatır bir biçimde. görece okuma potansiyeli olan bir konser kitlesine ücretsiz fanzin dağıtmaya çalıştığımda insanların tepkileri belki de saklama kültürünün gerekçesini de yansıtıyor olabilir tabii. bu

Ulaş Celep – Fading Reality

Ankara 100.Yıl’da aslında gitara yıllarını vermiş fakat pek duyulmamış bir arkadaş Ulaş. Tüm bu kayıtlar ve albüm tek kişilik bir çalışmanın ürünü. John Frusciante’yle yürümüş loop pedalı kullanımı furyasının yerli bir kanadı aslında. Barındırdığı “aksak”lıkları yüzünden bir nevi tek kişilik Nekropsi yakıştırması da yapılabilir. Neredeyse tüm parçaların altında bir sebep ve parçalar sayesinde de anlatılan bir

tesir – bacak bacak üstüne atan şarkılar

robonima oluşumunu daha önce duyurduğumuz robotape 1.0  ile yapmıştık. kolektif oluşumlara her daim saygı duyduğumuzu ve ülke içerisinde bunun ne kadar az olduğunu bildiğimizden de ekstra saygı duyduğumuzu tekrar hatırlatarak kendilerinin bir diğer güzel hareketi ile devam edelim. zira oldukça güzel insanlar. bu sefer karşımızda bir toplama albüm yok fakat ekipten tesir’in albümü var. bacak

robonima – robotape 1.0

Sizlere “ses” emanet etmeye, kendi dünyamızı “ses” yoluyla anlatmaya devam ediyoruz. son dönemde etrafta gördüğümüz kolektif işlerin sayısı çoğaldı. toplum olarak saçma sapan günler geçirdiğimiz bir dönemde gülümsemek için yeterli sebebi veren bu çalışmalara ise saygımız sonsuz. bunun son örneğini ise kendilerini sanatçı kolektifi olarak konumlandıran robonima yapmış ve kendilerinin ilk ortak ürünü olan “robotape

jamie reid

jamie reid, muhtemelen adını duymadınız ama üstte görmüş olduğunuz görselleri defalarca gördünüz. kendisi Sex Pistols’ın “Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols” albümünün kapağını hazırlamış abimiz. sonrasında pank estetiği diye bir şey varsa Malcolm McLaren ile yarattıklarını da şimdi öğrenmiş bulunuyorsunuz. kendisi nerden baksan anarşist ve sitüasyonistlerden de ciddi anlamda etkilenmiş. üstüne üşenmemiş 5 yıl