Adonis

koparken durduğun yeşil geçitte yüzün asılı saçlarından sonra anlamlanamaz hiçbir kare öyle hiçbir kare saatleri silmez zamandan ölümlülerin en güzeli bir tel kumral en yüklüsü iki göz dönüyoruz başa  dönemiyoruz başa… anda takılı bir an gelip oturduğumu hatırla yanına beklediğimi sessizliği sessizliğin ellerimde beklediğini suslu, kırık gidişlerin duman duman kayboluşların küflü bir sesim sadece ardında

İKİ ÖLÜ ADAM

İki adam öldüğünde güneş hala tepede sayılırdı. Sinekler henüz oralı değildi ama adamlar ölmüştü bir kere ve er ya da geç doğa bunu fark edecekti. Ev gerçekten dağılmıştı, berbat halde, yerler cam kırıkları içindeydi. İki ölüye rağmen evde hala komik olan bir şeyler mevcuttu; ev huzurluydu ve huzur iki ceset için alışıldık atmosfere pek uygun