daha önce paylaştığımız bir sosyal deney vardı – metrodaki kemancı. özetle dünyanın en iyi kemancısı olarak adlandırılan joshua bell bir metroda 45 dakika boyunca bach’ın bir eserini çalar. kemancının önünde sadece 6 kişi çok kısa bir süre durur. 45 dakikada 32 dolar toplar ve çalmayı bitirdiğinde kimse fark etmez, alkışlamaz. oysa elindeki keman 3.5 milyon dolarlık ve çaldığı eserler yazılmış en karmaşık eserlerdendir ve kendisinin iki gün önce verdiği konser bilet fiyatı ortalama 100 dolardır.

Capture

aynı mantık üzerinden benzer bir deney izlediğiniz ya da izleyeceğiniz video’da cristiano ronaldo ile yapılmış. kendisi bir evsiz kılığında madrid’de bir meydan da topla oynayıp sağa sola sataşmış ki üstündekilerin temizliği tam olarak bir evsizi yansıttığı da söylenemez. bu süre boyunca genelde kimse kendisini sallamamış, top oyunlarına cevap vermemiş. telefonunu istediği kızımız hayır diye kaçarak uzaklaşmış (videoyu izlediyse an itibariyle ne düşünüyor merak ediyorum). sadece siyahi bir abimizle biraz paslaşmış ve küçük bir çocukla oynayabilmiş. sonrasında topu imzalayıp çocuğa verirken maskeyi çıkartınca olabilecekleri siz tahmin edebilirsiniz – anında 50-60 kişi toplanmış etrafına.

mesaj aslında aynı ve deney bir gerçeği tekrar doğrulamaktan öteye gitmese de hatırlamamız gereken şey ortada. her şeyin imajlanıp bir paket halinde sunulduğu gösteri toplumunda değer diye aktarılan şeylerin basit bir gösteriden  ibaret olduğu. daha fazlası değil. diğer bir bakış açısıyla da tamamiyle makyaja odaklı ve kör olduğumuz. görmezden geldiğimiz o kadar çok gerçek yetenek var ki.