Silik Bir Aynanın İçinden

Şimdi her şeyi aynadaki silik görüntü gibi görüyoruz, ama o zaman yüz yüze görüşeceğiz. Şimdi bilgim sınırlıdır, ama o zaman bilindiğim gibi tam bileceğim. 
-1. Korintliler 13:12

En baştan söylemek gerekir ki Zizekvari bir ideoloji yorumuyla, gerçekliği ancak belli aynaların ardından deneyimleyebileceğimizi düşünüyorum. They Live filminden örnek getirecek olursak, ancak kişilerin, şeylerin gerçek içeriğini belli bir gözlük sayesinde görebilir ana karakter. Velhasıl kelam, Musa, tanrıyı gördüğünde gözlerini kapatmak zorunda kalmıştır, tanrı ayrıca tüm gerçekliğin kendisi olduğundan mütevellit, basit sembolizmimizi devam ettirelim: Gerçekliği çıplak gözle göremeyiz hatta gerçekliği çıplak gözle, ucundan kıyısından görmek ancak beraberinde deliliği getirebilir. 

1. Korintliler 13:12’de metaforik olarak okunabilecek şey şudur: Gerçekliği hayattayken çıplak gözle göremeyiz, yalnızca öldüğümüzde gerçekliği olduğu gibi görebileceğiz. 

Bergman’ın klasiğinden esinlenerek yapılmış basit bir metaforik okumadır bu, ama filmin gösterdiği, Bergman’ın işaret ettiği de bu gibidir. Tanrıyla konuşan şizofreni Karin’dir yalnızca, ama tanrıyı gerçekten gördüğünde bu onu o kadar korkutur ki, öteki sahnede bir güneş gözlüğü taktığını görürüz, adeta “Through a glass darkly” buradan gelmektedir, zira çıplak gözle gerçekliğin kendisine bakmak bir delinin bile en büyük korkusu haline gelebilir.

Peki ya şüpheden de emin olamıyorsak? Peki, kendi içimizdeki boşluğa uzun süre bakmak da artık o boşluğun bir illüzyonla bize doluymuş gibi gözükmesine neden oluyorsa ne yapacağız? Kendinden emin olan bir müminin kendi içine bakmaktan korkmaması mıdır gerçek güçlülük yoksa kendi içine bakıp o boşluğu yine de kabul etmek midir? Şüphe içindeyken yine de inanmaya devam etmek zayıflığı mı gösterir yoksa bu mücadele zaten güçlü olanın başa çıkabileceği bir mücadele midir?

Gerçekliğin kendisine çıplak gözlerle bakamadığımız için kendi içimizdeki boşluğa ya da etrafımızdaki absürditeye de çıplak gözlerle bakamıyoruz. Nihilist olduğunu söyleyen birisi bile yine belli bir ideolojik gözlükten bakmak zorundadır kendi içine, etrafına, ya da güzel sözlerden biri olarak şu denilmelidir ki: “Gerçek nihilistler toprağın altındadır.” Zira kendi içimizdeki boşluğu doldurarak etrafımızdaki gerçekliği oluşturabiliriz ancak, hiçbirimiz bir başkasının verdiği anlamla kendi anlamımızı özdeşleştiremeyiz, her birimizin kendi, özgün bir bakış açısı vardır.

En ötesinde, hiçbir zaman aşkın bir anlam yoktur diyebiliriz, aşkın olan olduğunu düşündüğümüz anlam, kendi sahte aşkınlığının gerisinde yine bireyin, biricik verdiği anlam olduğu gerçeğini gizler. Gerçek ise hiçbir zaman tek başına görülemez.

O halde, bu yazılanlar da gerçek değildir, ancak gerçekten pay alırlar, belki.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir