Ruhun kalıcığı üzerine

Birkaç cümle söylemek dahi oldukça zorken içinizde kitaplar yazarken bulursunuz kendinizi. Beden yorgunluğunu çoktan aşmışsınız, zihniniz ve kalbiniz günlerdir ıssız ve engebeli arazide yürüyen bir meczup misali yorgun fakat bundan habersiz. Duvarları küf kokan bir odada, insanların kalplerinin de bu şekilde koktuğunu fark ediyorsunuz. Her kalbin aslında bir duvar olduğunu zaten biliyordunuz, benzer yeni bir yön daha…

Günler geçiyor, geçmiyor ağrılar; geçmiyor histeri. Kendinizi çeviri bir şiir kadar kötü hissediyorsunuz, dipnotlarınıza, altı çizili satırlarınıza bakılmış da yine de anlam verilememiş sanki.

1 yanıt: “ Ruhun kalıcığı üzerine ”
  1. Ruhun yalnızlığı, insanların uzaklaşmışlığı ve anlaşılmama duygusu. O kadar güzel verilmiş ki yazıda, yalın olduğu kadar duygu yüklü ve anlam dolu…Tebrikler yazar kardeşimize 👏👏👏👏

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir