70’lerden bu güne bir benzeri daha olmayan, duygusallığın ayıp sayıldığı günümüzde yalnız gecelerimizin tek arkadaşı… Göz yaşını, cinselliğini, yalnızlığından duyduğu acıyı yazan cesur ama bir o kadar da naif olan şair, arkadaş, yoldaş: Arkadaş Z. Özger.

Yetmişlerin siyasi ortamında faşistlerce katledilen arkadaşlarının arkasından yazdıkları öyle etkileyicidir ki, hesap soracağız gibi cümlelere sığınmaz, “kalbim bu acıya dayan” der.

Mastürbasyonunu şiirine dökerken, “acıyla büyütüyorum aşkımı
bir gün bana sevişmeye öğretecek” der.

Kendisini yargılayanlara ‘’Hüzün Mevsimi’’ şiiriyle cevap verir öfkesizce sakince. Ve geceye yalvarır:
boris karloff kadar masum yüzümü
karanlığınla frenkeştaynla
çünkü artık büyütmeliyim içimde nefreti
kalbim ki yıllardır iyiliğe abone

Şiirleriyle konuşur, dertleşir seninle Arkadaş, “Merhaba canım” diye başlar şiirine:
“bir gün elbette
zeki müreni seveceksiniz
(zeki müreni seviniz)”  diye bitirir.

Avutur seni Arkadaş:
üzme kendini bu kadar
sana umudu öğretemeyenlerin suçu mu var
bak yeryüzü ne kadar geniş
ne kadar dar“.

Kafasına aldığı darbeler yüzünden genç yaşında bizlere veda edendir Arkadaş Z. Özger. Onu bilmek, anlamak ve sevmek  zordur, çünkü o başlı başına ötekidir.

Not: Sadık Gürbüz-Pencere şarkısı, Arkadaş Z.Özger’in  Pencere şiirinden bestelenmiştir.