Karnaval hakkında

Ramadan, bir perhiz kültürü. Biriktirip biriktirip uygun vakit geldiğinde gevşemeye, taşkınlar yaşamaya dayalı bir dinsel perhiz estetiği.

Belki tarihsel veya mistik anlamı bundan çok farklı ama gözlemlenen; günün gecenin içinde görülen şu ana kadar bu. Has dindar perhize giriyor. İsteği kırılan bedeni siestaya yatan şekerlemeciyle otopark yeri kavgacısı arasında yarı uykulu bir konum alıyor.

Onun arzusu her ramazan, aslında melekleşmek ancak isteğin giyotine zorla sokulduğu bu aylarda mahalleler; köpüklü ve kuru ağızlarla yapılan tenekeden kavgalarla örülür. Şimdi felaket, bu olguyu ramadan deneyimimizden sürgün etse de üzülmeyin, artık balkon ve bahçelerden kavga ediliyor.

Elbette bu kavgalar, perhize sokup biriktirilen isteğin canavarlaşan doğasını da açık ediyor. Birden ilaç bağımlılıklarını terkeder gibi yeryüzü sevisini terketmiş vücut kaçınılmaz olarak bocalıyor. Perhiz, bir tecrit deneyimiyle aklın yitimine kadar götürülmüyorsa – manastır kültürü – ortaya kırma, parodisel bir karnaval eğlencesi çıkıyor.

İftarı bekleyen has dindarlar, ilk lokmayı aldıklarında geciktirilmiş bir sevişme sevinci yaşıyorlar. Sonrası ise genelde felaket. Aşırı bekletilen istek ince yerlerinden çatlıyor ve bağırsaklar şişiyor. Tıpkı gözü dönmüş, ancak aylar sonrasında sevgilisine ulaşabilmiş bir aşığın libidinal taşkınlığı gibi.

Nedense çöp konteynerleri en çok bu ayda ağzına kadar doluyor. Böyle oluyor çünkü bu azizce bir perhiz kültürü değil, bir festival. Sonunda da derisi kesilmiş penisin sterilizasyonu kutlanıyor: ramazan bayramı. On bir ay bekleyip sonunda sünnet edilmiş arzunun üzerine bir ruhban cübbesi giydiriliyor.

Kutsal, simgesel gibi gözüken şeyler aslında oldukça kaba ve maddesel yanlara sahip. Bir de bu yönden bakalım. Zira mistisizmin perdesi aslında sefil bir olgusallık ifade eden bu gibi kutsalların zaaflarına karşı körleşmemize sebep oluyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir