rus futurist manifesto – 1912

ilk yeni beklenmeyenin okuyucularına.

biz, çağımızın yüzüyüz. çağımızın av borusu, sözcükler sanatında bizimle ses veriyor.

geçmiş daracıktır. akademi ve puşkin, hiyerogliflerden daha anlaşılmazdır.

puşkin’i, dostoyevski’yi, tolstoy’u, vb.’ni, çağdaşlık gemisinin bordasından fırlatıp atmak gerekir.

ilk aşkı unutmayan, sonuncusunu da yaşayamaz.

kim, son aşkını, güven içinde, balmont’un ıtırlı baştan çıkarıcılıklarına götürür? acaba bugünün yağız ruhunu yansıtanlar onlar mı?

hangi, alçak, cengaver briusov’un siyah frankındaki kağıttan zırhı yırtmaktan korkacak? Sakın bilinmez güzellikleri yansıtıyor olmasın.

sayısız leonid andreev’lerin yazdığı kitapların pis sümüklerine değen ellerinizi yıkayın.

bütün bu maksim gorki, kuprin, blok, sologub, remizov, averçenko, çerny, kuzmin ve bunin’lerin ve benzerlerinin, ırmak kıyısında bir evden başka şeye gereksinimleri yok. kaderin, terzilere layık gördüğü ödüldür bu.

bunların hiçliğini, gökdelenlerin tepesinden seyrediyoruz.

şairlerin şu haklarını kutsamayı buyuruyoruz:

  1. sözcükler ve keyfe bağlı üretimle (yenilik-sözcük), söz dağarcığını oylum olarak büyütmek.
  2. şairlerin, kendilerinden önceki dile, önüne geçilmez bir kin duymaları.
  3. sizin, beş paralık bir şan şöhretin çalı çırpı süpürgelerinden yaptığınız çelengi, iğrenerek başlarından çıkarmaları.
  4. bir ıslık ve kızgınlık denizinin ortasında, ”biz” sözcüğünün kayasına tutunmaları.

ve şimdilik, şiirlerimiz siz’in ”sağduyunu”nuzun ve ”sağbeni”nizin pis damgasını taşısa da, bu şiirlerde, özgeçerliliğini (özerkliği) olan söz’ün gelecek yeni güzelliği’nin şimşekleri, ilk olarak daha şimdiden titreşmektedir.

D.Burliuk, Aleksandr Krutçenykh, V.Mayakovski, V.Hlebnikov
Aralık 1912, Moskova