Menü Kapat

elimde tren saatleri

Bir kitabın okuduğum son sayfasını kıvırıyorum.
Kitap kırıldı mı kıvrıldı mı?
Sokak boş, mevsim kış, soğuk.
Sokakta insan yok,
İnsan yok İstanbul’da.
Sarı çizmeli memet ağalar parsellemiş.
Hava her gün yağmurlu sanki.
Ve çimento dumanı yükseliyor şehirden.
Dahası var, dahası yok.
Yüzün var kirli bir araba camında,
Ya da ben dün çok içtim.
Elimde tren saatleri.
Battaniyemde tutunmuş saç telleri var.
Yerde tutunamayanlar var,
Oğuz Atay’dan.
Aklımda şiir yazmak var
Bunu yazıyorum (adı yok).
Okurken tekerleme efekti veriyorum yazdıklarıma.
Tekerleme bile bittiğinde birileri oyuna başlar ya da çıkar oyundan,
Ben karar veremiyorum.
Kesinliği belli olmayan bir soğuk var (termometrem yok)
Bir yudum çay alıyorum,
Şeker yok (olsun).
Ben zaten çayı şekersiz içiyorum.
Şeker yok, kaşık var, tabağın kenarında.
İnsan yok İstanbul’da.
Dört duvar bir ben sohbet ederken,
Son yudumuyla çayın, kaşık ters dönüyor,
Kesinliği belli olmayan sıcak bardağın üstünde.
Sürüce alışmışken eşyayla imaya
Ben seni nasıl suçlayabilirim?
Seviyor musun diyorum,
Sesin yok, kaşık var, kaşık ters.
Kaldıkça benziyoruz, kaşık , ben, duvar vb.
Banyodaki sarı terlikler mesela
Irkçı saldırılara maruz kalıyor
Elimde tren saatleri.
Benim için bazıları sana geliyor,
Bazıları senden gidiyor.
Zaman var, vakit yok.
Duruyor, duruyoruz ileri geri.
İlk okulda resim derslerinde çizilen,
Standart doğa portresindeki akarsuyun,
Başladığı noktada duruyorum.
Nokta büyük ben küçük.
Perspektifi ayarlanamamış bir hayatın,
Kahraman olmayan beyaz yakalısıyım.
İlk okulda duruyorum,
Tenefüs zili olan anlamsız pop şarkı kulaklarımda,
Zihnimde hababamdan hafize ana,
Elinde alaturka zil.
Konu sana gelince alaturkalaşıyorum.
Kafiyeye kayıyor şiir,
Ulamayı Cüneyt Arkın’dan biliyorum.
Söz var sanat yok, sanat var.
Ayna bana bakıyor dik dik.
Masumluğu kerpetenle sökülmüş,
Çocuğun hatıralarıma çivilediği,
Küfürlü tekerlemeyi söyler gibi,
Dik dik bakıyor ayna.
Aynanın da iki yüzü var, biri kör.
Aynada duruyorum,
Duruyorum.
Kondüktör elini uzatıyor.
Trenin sesi çocukken öğrendiğimiz gibi değil,
Yalanlara bir eskisi daha ekleniyor.
Bilet kesilmiş,
Tren duruyor.
Ben duruyorum,
Durak gidiyor.
Ben varım,
Sen yok!

etilen sosyete . 2003 - 2017 . eskişehir

copyleft. hiçbir hakkı saklı değildir.

paylaşım