ahmet erhan, şiirimizin akdeniz ülkeli şairi. alkolü, tütünü ve demli çayı seven tertemiz bir yürek. yalın ve derin anlatımı ile şiirlerine her köşe başında rastlarız. koltuk altımıza iliştirdiğimiz ahmet erhan kitapları ile şehrin sokaklarında yürürüz. her bir demli çay geldiğinde masamıza yine kandırırız acıyı. 2013 yılında gırtlak kanseri sonucu kaybettiğimiz erhan’ın ahmed arif’in oğlu filinta önal tarafından yapılan ve bir gemi şeklinde olan mezarını, o mermere yazılan “ülkesi akdeniz.” notunu görmek için mutlaka ankara karşıyaka mezarlığı’na uğramalıyız. gelip geçen ve geçtikçe unutulan ya da unutulmaya başlanan her bir şairi anmaya, onlardan bahsetmeye devam edelim, yılmadan.

ahmet erhan’ın mevsim hadiseleri şiiri

Alkol ve tütün
Ben ölümü bunlarla yendim
Ağaran bir tanın küf kokusunda
Sabah savaşlarında
Uçarı bir neferdim
Herkes işe giderken ben sızardım
Garip bir kitaba, tuhaf bir kitaba
Gün ışığından sözcükleri sağardım
Sığardım kendi dünyama

Ekmek ve kadın
Ben hayata bunlarla yenildim…