Düzeni Kara Günceler – 1

Erken Doğum Günü Partisi

Alışmak, insanın en kolay edinebileceği yetilerinden birisidir. İnsanlar, alışkanlarından başka bir şey değildir. Alışkanlıkları hayatlarımızdan çıkarttığımızda geriye kalanlar, sadece işlenmesi gereken boş levhalar gibidir. Levhalar kadar işlenebilen kolay şeyler yoktur, belki de… İnsanların insanlara alışması da kısa zaman alabilir. İnsanın insana alışmış olması da acizliğin göstergesidir. İnsanın bir insanın olmayışına olan alışkanlığı da bir o kadar basitçe nitelendirilebilir. İnsanlarla olmamanın da bir alışkanlığı; alışkanlıklarla insanların aynı anda örtüşmeyeceği gerçeği de kuşkusuz doğrudur. Varsayımlar, doğru olan yanılsamaları desteklemek için kullanılır. Alış… Alış – veriş… Gelip – gitmeler. Pompa!

Alış-verişin olmadığı zaman, ilişkilerin vasatlığı ortaya çıkacaktır. –İnsanların, Eyfel Kulesine gitmek gibi bir alışkanlıkları olabilir, ancak ilişkilerinde gel- gitlerin alışkanlığını edinmek, boktandır da denebilir.- Denizler de ay’ ı içiyor her gece, sarhoşluklarıyla sallanıp  kusurlarını ortaya çıkarıyorlardır belki de. Bu da nispeten bir alışkanlıktır; yüzyıllardır sürüyor, bitmeyecek! Ve bu denizin üzerinde, bir yatakta kendimi düşledim. Daha vahşice dalgalanan bir denizde… Dilleri sürçüp, sıçrayanların; uyanıklık hallerindeki mayışıklığını, sersemce bir jargon ve bıçkın bir alfabeyle, yüreklerimizi yordukları da alışkanlıklarından biridir.

Yağmurun hep metal levhalar üzerine çarpıp çıkarttığı çığlık sesleri gibi tekrar eden; suyunu biçimli uzuvlarıyla aşağıya taşıması gibi, aynı sesler ve edimler içerisinde oluşları garip geliyor… Farkın; kın ve kin ile aynılaşıp yüzlerini değiştirerek gözlerimizin önüne gelişlerini de unutmamak gerekir ki, aslında aynı oldukları gereceklerinden bellidir. Modern insanların kalplerindeki onca şeyin bir binayı patlatmaya yetecek kadar yüklü veya davranışlarının ehemmiyetsizliği, çıldırtacak derece zorlu olduğunu söylemekteyim.

Evrensel uyuşmazlık; damarlarımızdaki cıvanın akış hızı ya da bir çeşit katranın yavaşça akıp bedenlerimizi uyuşturması esasına dayanır. Neyim ben? Kimim? Bütün bu insanlar ve yarattıkları şeyler sonbahara sözlü gibi kasvetli. Kasvetli olanın da bir mutluluğu olabilir mi? Alışkın olduğumuz bir şey değil mi? Mutsuz sonlar kadar, mutlu olanlarının da bir ünü vardır. Gerçekçi olmak zorunda değiliz!

Ve gerçekleştiğinde aynı tadı verebilir. Kalemim titriyor ve klavye daha kullanışlı.

Sıska beyinlerin ve şişman etli bedenleri, gecede birbirleriyle çoğalıyorlar. Yıldızların hepsi iffetli ve iletlerle birlikte hareket ediyorlar. Gece evlerimizin ışıkları açıkken gözetleniyor gibiyiz. Düşüncelerimde onlarca şehrin rengini taşıyorum ve aklımda kalan dört şehir var…

Daha ne kadar oyalanacağız? Güneş, gri bulutları yırtıp geçerken, zaman birçok kez, bazılarınınki gibi hayatımızı ve hayallerimizi törpülüyor inceden… Sızlanışların, gittikçe sessiz yakarışlarımıza dönüşmesindeki, sinmiş ve pısırık halini hatırlıyor musunuz? Tamam, şimdi söylemeyin. Susun!

İnsanlar bir köşede kendilerince ah çekiyorlar. Alışkın olduğumuz bazı şeylerin ikamesi olarak yerlerine daha sıradan kelimeler ile değiştiriyoruz. Adaletin, adileştiği bir düzendeyiz ve yozlaşan herkes sermayenin yarattığı bir güzergahta seyreyler. Kim bekler aynı hevesle, aynı kişiyi?

Haziran aynın ahmakları büyüyor, pespaye nüshaların kenar diplerinde. Sosyalist kaldırımda orospular bekleşiyor. Ve faşist yolların griliğine kim ekiyor, çiçekleri?

Hikâyelerin, gerçeklerden daha inandırıcı olduğunu düşünüyorum. Bir yaz akşamında, bir filin sırtında uyumayı düşlüyorum. Parasıyla falan da değil, dostane bir uyum ile kabul görülmüş bir misafir olarak. Belki böyle bir hikâye okudum. Sen muhtemelen okumadın.

Rüzgar beni heyecanlandırıyor. Hiçbir şey yalnız dinlenen şarkılar kadar mutlu etmiyor insanı…

Alışkın olduklarımız dışında geriye kalanları hesaplamakla geçiyor hayatım. Hayat, insanların sunduklarıyla devam edecekken müdahale edebilirim. Belki? Aynı olmadıklarımız ile seçim yapmamız gerekir. Belki de seçim yapmamak diğer tercihlerin değerlendirilmesi için de zaman tanımış olur. Neden başka bir seçeneğin diğerinden daha iyi veya kötü oluğunu söyleyeyim?

Sancılar ve sandıklarım, hücrelerimi lekeliyor ve bedenimi yorgun düşürüyor. Sömürgeci hayalperestler ve vaad edenlerden sıkılıyorum. Sürekli alışık olduğum şeylerden söz ediliyor.

Siyah saçlarımın altında, rutubetli beynimin içinde yüzen ve batan satırları tutup çıkartmak istiyorum. Küf kokuları geliyor avuçlarımdan. Ellerime aynı boku sıçratmayın. Alışıklık. Şıklarınızdan, şeçimlerle doğmuş olmanız; düşüncelerinin çeşitliliğinden değil, bulanıklığındandır. Doğum gününüz kutlu olsun! Yine bir hata sonucu birkaç damlanın hesabısın. Nice senelere! Onların da seni yetiştirmek için yeteri kadar kazancı yok! İyi ki doğdun! Hep birlikte kafayı yiyelim. Hadi mumları üfle! Çünkü sadece medikal bir müdahale… Neyse! Sayıp, sövdükten sonra ağzıma vuracak kadar kaba ve sinir zayıflığım kadar incelikte seyreyliyorum. Nereye?

Kimyalarımızın karmaşasıda bir sakınca yok, ameliyatta edilebiliriz. Toplum, alışkanlıkların toplamıdır.

Toplamlar basit işlemlerden oluşmuş, yığınlardır. Karşı çıkanlar olur elbette, buna da alışığım.

Yatağımın sesi beni rahatsız ediyor. Yaşayanlar kadar nefes alıp, bir araya geldiğimizde ölü taklidi yapıyorum. Yani seninle veya seninle ya da onunla bazen aynı şeye gülmek beni öldürüyor. Ne diyordun? Kesinlikle haklısın! Biraz daha erirse Hollanda… Yani, evet… Şey kadınlar… Yaşasın, gol! Ürkütücü bir şekilde yatağıma dönüyorum. Düşünmek beni çıldırtıyor. Çıldırmak, zamanın popüler bir alışkanlığı olsa gerek… Öyleyse, varım. Yani varsa bir şeyler, olur. Evet, bugün de müsaitim. Biliyorsun artık, evet…

Sözlerinin renkleri ve bedenlerinin solgunluğu yüzünden hiçbir zaman hiç bir şey hissedemedim. Bazen, bazı şeylerin içine sıçıyorum… Bazılarına da yapsam ne çıkar!

Güneşi ormanda öldürecekler…

Seneca’nın sözlerini düşünüyorum. Bazen onlarda yanılıyor olabilir. Alıştım artık, düşüncelerim boğa yılanları gibi. Parçalayana kadar, devam edilmemeli!

İnsanlar değişirken bile aynı. Aynı olduklarını görebilmek için değiştiklerini de gördüm.

Cehennemde sahip olunacak en güzel ziynet eşyalarını, ağaçların altında düşürmüş bir deli gibi hareket ediyorum. İkrar verdik be!

Çürüyen cesetler, çağların taşıdığı kan, bok.

Soğuran renklerin karanlığında

Bir serçenin kalbi gibi düşlenen, ay ışığı

Ve zamanını bilmeden beklediğim,

bir fil dişi gibi koparılan, yüreklerimiz…

Gece siz uyurken uğuldayan rüzgâr bana kalsın.

Boyunduruk altında bahşedilenlerle yaşayan onca insan… Yedi dağa taşınmış yüzlerce satırın yüküyle ölmüş bir beden benimkisi. Lütuflarla büyütülmüş gözbebekleri, iç yağlarından yapılmış sabunlar gibi köpürüyor. Ölümün coğrafyasında, solucanlar giydirecek bedenlerimizi ya da yavaş yavaş ihtiyaç sahipleri soyacak. Çiçekler soyacak sessizce…

Her ne desek yüzümüze dönmeyen yüzlerin, asıklığı… Bilinmedik mutluluklara yelken açmayı düşlüyorum. Alışık olmadığım bir istektir belki… Yanağımdan, bir hışımla yerlere dökülen su baskınlarını izliyorum aynalardan.

Kelimeleri sevindirip, coşkuyla moral bozukluğu arasındaki köprüleri geçiyorum.

Nice senelere, alışkanlık mahkumları… Ben bir şeyler deneyeceğim. Püfffff…

Düzeni Kara Günceler – 1 / Erken Doğum Günü Partisi

Caner Yılmazer / Satürn

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir