Dadayı kim yarattı? Kimse ve herkes. Ben bir bebekken Dada yapıyordum ve anamdan kıçıma şaplak yiyordum. Şimdi herkes Dadacı olduğunu iddia ediyor. Son otuz yıldır Zürih’te, Köln’de, Londra’da, Tokyo’da, San Francisco’da, New York’ta. Ben New York’ta bir Dadacı olduğumu iddia edebilirim. 1912’de Dadadan evvel. 1919’da Dadacıların izni ve onayıyla, Dadayı New York’ta yasallaştırdım. Yalnızca bir kez. Bu yeterli. Zaman daha fazlasını hak etmez. Bu bir Dada-tarihidir. New York Dadası’nın tek sayısı, hatta yazarlarının isimlerini bile üstlenmeden. Dada için ne kadar sıra dışı. Tabi ki, açıkça ortada bazı katılımlar vardı. İsteyerek ya da istemeyerek. Güvenerek ya da şüphe duyarak. Ne önemi vardı ki? Sadece tek bir sayı. Unutulmuş- birçok Dadacı ya da Dada karşıtı tarafından görülmemiş bile. Şimdi Dadayı yeniden diriltmeye çalışıyoruz. Neden? Kimin umrunda? Ya da değil? Dada öldü. Ya da Dada hala hayatta mı?

Yaşayan bir şeyi diriltemeyiz, aynı ölü olan bir şeyi diriltemeyeceğimiz gibi.

Daha Öldü mü? Dada Yaşıyor mu? Dada: Dadacılıktır.

Man Ray
Ramatuelle, Var, Fransa, 8 Temmuz, 1958