Briçe Parain, sık sık, yazdıklarımın en iyisini bu küçük kitabın içerdiğini ileri sürer. Hayır, aldanıyor. Çünkü insan, yirmi iki yaşında yazı yazmasını pek bilmez. Ama Parain’in söylemek istediğini anlıyorum. Bu acemice sayfalarda, sonradan yazdıklarımdakinden daha çok gerçek aşk bulunduğunu söylemek istiyor. Haksız da değil. Bu sayfaların yazıldığı zamandan beri yaşlandım, çok şeyler görüp geçirdim. Sınırlarımı, hemen de bütün zayıflıklarımı tanıyarak kendim hakkında bilgi edindim. Herkes gibi ben de düşler kurarım bazı bazı. Ama iki sakin melek, onun eşiğinden hiçbir zaman geçirmediler beni; biri, dostun yüzünü gösterir, öbürü, düşmanın suratını. Evet, bütün bunları biliyorum; aşkın neye patladığını da öğrendim ya da aşağı yukarı. Ama yaşam hakkında, hâlâ Tersi ve Yüzünde acemice söylenenlerden fazlasını bilmiyorum.

“ne zaman dünyanın derin anlamını sezer gibi olduysam, onun basitliği şaşırttı beni.” diyen albert camus 22 yaşında bir deneme yazıyor – tersi ve yüzü. camus için yolun başı denilebilir ya da kendisi yazarken öyle yorumlamış olabilir ama biz daha ziyade tahsin yücel’e katılıyoruz; “bir yolun başlangıç noktası değildir yalnız, her zaman dönülen, her zaman özlenen, her şeyi besleyen kaynaktır, ışığın fışkırdığı noktadır.”

insanın bir şeyler yapabilmesi için yaşın herhangi bir bahane olmadığının başka bir kanıtı. okumadan yüzünüzü çevirmeyin.

indir . albert camus – tersi ve yüzü (.pdf)