Ay: Ekim 2019

Yves Bonnefoy’un Mitolojiler Sözlüğü Vesilesiyle

Modern insanın aklına “eskiler efsanelerine inanıyorlar mıydı gerçekten?” sorusunu sormak Paul Veyne’in bir kitabıyla geldi: “Yunanlılar Efsanelerine İnanıyorlar mıydı?” Sorun tabii ki mitolojinin ne olduğundan çok “inanç” adını verdiğimiz şeyin ne olduğuna dair sağlam bir sorgulamayı yapabilmekte yatıyor. Pascal bir zamanlar “diz çök, dua et, inanırsın,” demişti. Birkaç yüzyıl sonra, artık “günümüz” diyemeyeceğimiz bir takvimde din sosyolojisini tesis etmeye çalışan Emile Durkheim dini ve mitolojiyi “toplumsal olgular” olarak karakterize ederken toplumsal pratiğin inanca önceliğine dayanan aynı yaklaşımı modern insanın daha iyi kavrayabileceği bir hale getirmeye çalışmıştı. Ancak, daha derinde yatan bir soru, Nietzsche’nin “Tanrı öldü” sözünün ardından Heidegger’in “biz acaba bir Tanrı’ya hâlâ katlanabilir miyiz?” sorusunun damgaladığı modern dünyayı daha derinden ilgilendiriyor: İnanmak arzusu nedir?

“Diz çok, dua et, inanırsın” formülünde tuhaf bir nokta vardır: Bu reçeteyi takip etmeye girişmek için başlangıçta bir arzunun, inanmak arzusunun var olması gerektiği, dinler diyalektiğinin önemli bir varsayımıdır. İnsana bugün inanmak diz çökmekten daha kolay gelir. Pascal’in çağında acaba tersi mi doğruydu? Acaba modern dünya jestlerini ve ritüellerini, bunları barındıran ve ifade eden mekânlarını ve kodlanmış anlarını yeni yaşam ritimleri uğruna yitirirken bütün bunlara tekabül eden bir inanç biçimini de mi terk etmiş bulunuyor? Çocukluğumun tesadüfleri arasında yoğun bir “mitoloji” okuması vardı: Ağırlıkla Antik Yunan mitolojisi… Bir Gılgameş metni en az herhangi bir peri masalı kadar “tekinsiz” gelirdi bana… Yunan mitolojisi ise bu tekinsizliğin silindiği, ama yer yer belirdiği bambaşka bir dünya kurardı… Bu, tanrılar katında sanki film seyretmek ya da bir roman okumak gibi bir duygu olmalı. Mitolojiyi meslek gereği yeniden okumaya giriştiğim dönemdeyse ilk önce bu “metinlerin” evrensel bir duygu-akıl sisteminin dışavurumları olduklarını, onlara inanmakla onları toplumsal kodlanmaları içinde “terennüm etmenin” aynı şey olduğunu, uzaktan ve çapraşık, zor çözümlenir biçimlerde de olsa, birtakım toplumsal pratik ve ritüellerin bu tuhaf hikâyelere cevap verdiğini, tersinin de doğru olduğunu öğrenmem istendi: Georges Dumézil ve Claude Lévi-Strauss…

Besbelli ki bir sorun vardı: Çocukluğumda eski Yunanca –elbette– bilmeden okuduğum Yunan mitolojisinin kurduğu bir dünya vardı. Günümüzün tiyatro, sinema ve edebiyat dünyasında pek aşina olamayacağımız türden özdeşleşmeler mümkündü; oysa bir Gılgameş ile, ya da sözgelimi bir peygamber ile özdeşleşmek kolay kolay mümkün değildir. Olsaydı tektanrılı dinlerin günümüzde hiçbir inanç problemi olmazdı… Mitolojinin bir “hayalî” dünya olduğu elbette biliniyordu. Ama tam da bu yüzden “inanç problemi” yer değiştirmelidir: Bir ara William James’in sorduğu soru – görebildiğimiz gerçeklikler var, düşünebildiğimiz gerçeklikler var; peki göremediğimiz birtakım gerçekliklere nasıl inanıyoruz? Mesela Tanrı’ya, tanrılara…

Claude Lefort sayesinde öğrenmiştik ki üç tür din vardı: Birincisi kişiyi toplumundan, ailesinden, siyasî, ekonomik her türlü meşgaleden koparır, uzağa atar, inzivaya çekerdi; böylece Tanrı’sına kavuştururdu… Hint dinlerinin ve tasavvufun idealleri böyleydi. İkincisi tam aksine insanı toplumsal, ailevî, ekonomik ilişkilerin içine çeker, ona rollerini dikte eder, rahat bir toplumsal yaşantıyı garantilerdi. Yunanlılar anlaşılan dinlerindeki o refahı, huzuru bu sayede kurabilmişlerdi. Bu sayede tam da efsane aktarıcıları, “muthos”un sözünü, tanrılar hakkında o kadar yalan yanlış şeyleri anlatan şairleri ideal kentinden kovarken (kentten kovmadı, buna gücü zaten yetmez, bunu istemez de; yalnızca kendi “ideal” kentinden kovdu) Eflatun sık sık efsanelere başvurmaktan geri kalmayacaktır. Ve esas önemlisi bunu yaparken sadece bir “vülgarizasyonu” amaçlıyor gibi de değildir. Lefort üçüncü tarzı ikisinin karışımı olarak anlatmaya çalışmıştı… Bu tarz evrenseldi ve en ilkel kabileden modern hayata kadar bunun işlediğini görebilirdiniz. Bazı pratikler özel bazıları ise uhrevîydi. Bu Durkheim tezini, kutsal-avamî ayrımını sürdüren bir yaklaşıma benziyor.

Kolayca anlaşılabilir ki din kadar “pragmatik” bir yaşantı şimdiye kadar icat edilmedi. Lévi-Strauss’un oldukça “oryantalist” bir pasajında bahsettiği gibi, karınızın kızınızın iffetinden kuşku mu duydunuz? Sorunun çözümü çok basit; kapatırsınız, olur biter… Faiz din açısından yasak mı? Çözümü çok basit: Taraflar arasında içinde “faizi…” kelimesinin geçmediği bir sözleşme imzalanır, olur biter… Hangi din adamına sorsanız size İslamın en iyi din olduğunu anlatacaktır – çünkü en sonuncusu olarak ilan etmiştir kendini, en basitidir, en yalınıdır, her soruna en kolay çözümleri üreten odur…

İşte İslamdaki bu “basitlik” unsuru onu ağırlıkla mitolojisiz bırakmıştır: Tek bir anlatının egemenliği… Peygamber ve maceraları… İslamın derdi zaten kendini mitolojiden arındırmaktı, denecek. Weber’in gösterdiği gibi, bütün dinler hareketli, dağınık, popüler mitolojilerinden kaçındıkları bir döneme girerler, rutinleşirler, bürokratikleşirler. Bu peygamber ile rahip arasındaki farktır. Bürokrasi zaten bir işi başkaları adına yürütmek demek. Rutinleşme sürecinde Roma, önce Caesar, sonra Augustus eliyle dini mitolojiden arındırdı. Tektanrılı dinler ise kendi mitolojilerini çok geçmeden birer dogmaya dönüştürdüler. Ama bu aynı zamanda muthos’un büyüsünün yittiği, sırrının döküldüğü dönemdi.

Mitolojinin kurduğu dünya acaba Veyne’in sorduğu gibi bir “inanç” dünyası mıdır? Her şey bu dünyanın daha çok, bugün hiçbir kutsallık taşımayan faaliyetlerine eşlik eden bir bakış tarzı, sanki bir mercekler kombinasyonu oluşturduğunu gösteriyor. İnancın bu dünyaya bir bakış tarzı oluşturabildiğini söylemek gerçekten zor – mitoloji ve din sadece inanç meselesinden ibaret olsaydı dayanıklı olmalarını sağlayanın ne olduğunu keşfetmek son derece zor bir hale gelirdi. Mitolojiler Sözlüğü’nün yazarları arasında olan Jean-Pierre Vernant mitologya dünyasını basit bir inanç meselesinin ötesinde de “ciddiye” almayı gerektiren önemli bir noktaya işaret ediyordu:

Bir Apollon heykeli bir tanrının portresi ya da büstü değil, tanrıya layık değerlerin insan bedeni biçiminde görülebilir hale getirilmesidir. (Mythologie grecque)

Bakış tarzı olarak mitoloji demek ki doğası itibarıyla bir yorumdu: Tanrıların ve kutsal güçlerin yapıp ettiklerinin insan diline adapte edilmesi…

Oysa bu yorumun “analitik” diyebileceğimiz bir zihinden daha gevşek işlediğini varsaymak gerekiyor. Efsanelerin gerçek “sahipleri” –hikâye-anlatıcıları ve dinleyenleri– herhalde günümüz insanından, öyleyse modern yorumculardan daha az sistematik düşünüyorlardı; çünkü mitolojik zihin, Kerény’nin hatırlattığı gibi, “zaten mitos içinde yaşardı”. O halde bir mitolojiler sözlüğü karşısında çağdaş okurun bir inanç-bilgi çatışması yaşaması kaçınılmaz. Dünya mitolojilerinin büyük bir çoğunluğu sanki genel bir akışın içinden alınmış tek bir versiyon olmaya mahkûm olarak okurun karşısına getirilebilir – anlatılardan, mümkünse yazılı olarak belgelenmiş bir veya birkaç versiyon. Diyebiliriz ki mitolojilere “nesnel” bakış felsefenin doğuşuna tekabül ediyordu: İÖ VI. yüzyılda mitolojinin ilk “rasyonel” yorumlarına şahit oluyoruz – mitlere alegoriler veya sembolik anlatımlar olarak bakan birtakım akımlar türemişti Eski Yunanda: Mitler doğal olaylar ve görünüşler, bu arada gök cisimleri üstüne gizli anlamlar içeriyorlardı. Aristoteles’in dönemindeyse (Palaephatus, sonra Euhemerus) tanrıların hayatı günlük hayatın ufak tefek ayrıntılarına tekabül ettirildi: Tanrılar tanrısal doğalarından arındırılarak uzak geçmişin kralları addedildiler.

Çağımızda mitoloji dünyasına yaklaşımların en az mitler kadar çoğul ve karmaşık olduğunu görüyoruz: Geçen yüzyıl sonlarında Sir James G. Frazer için mitler ayinlerin ve büyü pratiklerinin ışığında anlamlandırılabilirlerdi. Ya da Malinowski’nin yaptığı gibi kurumların ve toplumsal âdetlerin ışığında… Freud veya Jung içinse insan zihninin bilinçdışı tabakalarından kaynaklanan metaforlardı bunlar. Lévi-Strauss ve Edmund Leach ise mitin kendine ait bir iç yapısı bulunduğunu ve oluşturucu parçalarının karşılaştırmalı bir çerçevede sistematik olarak kurulup çözümlenebileceğini düşündüler.

Fransız şair ve yazar Yves Bonnefoy’nın derlediği sözlük ağırlıkla “karşılaştırmalı” diyebileceğimiz metotlar çerçevesinde çalışan yorumcuların katıldığı, tam anlamıyla kapsayıcı olmayan, buna karşın çözümleme momentine mitlerin içeriğinden daha fazla önem atfeden tematik bir referans çalışması. Bir bakıma mitlerden çok mitolojiye yaklaşım temalarının tartışıldığına şahit oluyorsunuz. Bu durum söz konusu sözlüğü bir mitoloji kuramları ansiklopedisine dönüştürüyor. Bu noktada da hatırlatılması gereken önemli bir şey bulunuyor: Dünya mitolojilerinin kapsamlı bir tasnifini ya da zengin bir referans kaynağını burada bulabileceğinizi düşünmeyin. Bonnefoy’nın derlemesi dinler, mitolojiler konusunda çalışanların kendi kuramlarıyla yeniden ve yeniden yüzleştikleri, kendi başına okunabilir bir çalışma.

İki dev ciltten oluşan Mitolojiler Sözlüğü’nün Türkçe baskısı daha çok alfabetik bir ansiklopedik kaynak görünümünde. Ancak, aslında alfabetik olmadığı, sistematik bir başvuru kaynağı olarak da tasarlanmadığı için her bir ciltte istediğiniz bilgilere ulaşmak için dizini kullanmak zorunda kalabilirsiniz. Sözlük maddeleri okuyucuyu öteki maddelere göndermiyor, bu yüzden kendi ilgilerinize ve aradıklarınıza göre sözlüğün belli bir kısmını okuyarak ‘gezemiyorsunuz’.

Bu, Mitolojiler Sözlüğü’nün daha tasarlanma aşamasında yapılmış bir seçim. Daha kolay kullanılır, daha user-friendly bir kaynakta, Bonnefoy’nın sözlüğündeki derinliğe inmek mümkün olmazdı.

Bugüne kadar Türkçede var olan mitoloji sözlüklerinin çok büyük bir çoğunluğu sadece Antik Yunan mitolojisine yönelikti ve yeryüzündeki değişik mitolojileri içeren, bu ölçüde geniş kapsamlı bir kaynak yoktu. Fransızca hazırlandığı için, sözlükte Galya mitlerinin belli bir ağırlıkta olması doğal görünebilir. Ama hiç olmazsa İslam diniyle, Orta Asya ya da Anadolu’daki Türklerin mitleriyle ilgili maddelerde biraz daha titiz davranılabilir, bu maddelerin Fransızcadan çevrilmesiyle yetinilmeyebilirdi. Böylelikle daha ilk cildin ilk sayfalarında (“Türklerde ve Moğollarda hayat ağacı ve kozmik eksen” maddesinde) karşımıza çıkan “Türkiye Türkleri, geceyi bir ağacın dibinde geçirirler ve yaşlı bir adamın onları ziyaret edeceğini düşlerler,” gibisinden cümlelerle karşılaşmazdık. Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş. Türkçede gelmiş geçmiş en geniş kapsamlı kaynak olan Mitolojiler Sözlüğü’nün Hızır’ı yok maalesef. Ne “ağaç” maddesinde, ne de ayrı bir madde olarak. (Sadece “Kahramanlar. Türkler ve Moğollarda” diye bir maddede, Hızır ile İlyas’ın adı geçiyor, dizinden buraya sadece Hıdrellez ile ulaşabiliyorsunuz…)

Mitolojiler Sözlüğü kuşatıcı ve tüketici bir şekilde tasarlanmadığı için, Anadolu ve Orta Asya’daki bütün mitlerin Türkçe baskıda yer almasını, mevcut maddelerin daha ayrıntılı olmasını beklemek, sözlüğe haksızlık olurdu. Yine de bu maddelerin –Fransızca baskısında öyle olsa bile– bu ölçüde üstünkörü olmamasını beklerdik. Bir de çeviri kokmamalarını…

Bu “yerellik” sorunu, Mitolojiler Sözlüğü’nün Türkçe baskısının, alanında en geniş ve en güvenilir temel kaynaklardan biri olmasını engelleyecek ölçüde değil elbette. Bu kapsamda, geniş bir kadroyla ve titizlikle hazırlanmış bir ürün, okurun beklentisini artırıyor. Başta Levent Yılmaz olmak üzere sözlüğe emeği geçen herkesin eline sağlık.

Virgül, Ocak 2001, sayı 37 ;
Ulus Baker

Lost Rites

rite ayin demek, lost rites is pek tabii hemen bildiğiniz gibi kayıp ayinler. çalınan ateşin sonrasında geliyor. kendisini ise elysse ismi takip ediyor. ardından hemen kendimizi yenileyip uçsuz bucaksız bir yere ulaşıyoruz. bütün bu yazdıklarımın bir anlamı olup olmadığını albümü dinledikten sonra farkedeceksiniz. sizi yeterince cezbetmediğini biliyorum bu sözcüklerin, ama emin olun dinlemek kulaklarınıza ve zihninize iyi gelecek.
her şeyi her gün yeni baştan keşfetmek.

the cats will know

Gene yağmur düşecek
güzel kaldırımlarının üstüne,
hafif bir yağmur
bir esinti ya da bir adım gibi.
Meltem ile şafak hâlâ
hafif filizlenecek
yeniden içeri girdiğinde
adımının altındaymış gibi.
Çiçekler ve pencere eşikleri arasında
kediler bilecek bunu.

Başka günler olacak,
başka sesler olacak.
Tek başına gülümseyeceksin.
Kediler bunu bilecek.
Eski sözler işiteceksin,
yorgun ve boş sözler
geçmiş bayramların
bir yana bırakılmış giysileri gibi.

Senin de jestlerin olacak.
Sözlerle yanıt vereceksin –
İlkbaharın yüzü,
senin de jestlerin olacak.

Kediler bunu bilecek.
İlkbaharın yüzü;
senden umutsuz kişinin,
yüreğini parçalayan
hafif yağmur,
sümbül rengi şafak,
tek başına gülümsediğin
hüzünlü gülümseyiştir.
Başka günler olacak,
başka sesler ve yeniden uyanışlar.
Şafakta acı çekeceğiz,
ilkbaharın yüzü.

20 Nisan 1950
cesare pavase

Işık Hızında Sabredin!

Duyguların ışığın dalgaboyları olduğunu düşüneniniz oldu mu? Kırmızı, yeşil, mavi, mor, UV ya da x-ray. Eğer düşünmediyseniz gördüğünüz renklerin zihninizdeki yansımasını küçük bir deneyle test edelim. Şimdi kendimizi gelen kışın soğukluğundan uzakta, masmavi denizin kayalıklarında arkamızda yemyeşil bir ormanla hayal edelim. Nasıl hissediyoruz? Keyfimiz yerinde mi? Bir de göremediğimiz, maruz kaldığımızda DNA’mızı değiştirebilecek olanları düşünelim; küçük dalgaboylu büyük enerjili olanları.

Newton’un renk çemberine göz atarsak; bir malzeme bir rengi soğuruyorsa biz o rengin tamamlayıcısı olan rengi görürüz bu çemberdeki. Eğer çemberi çok hızlı döndürürsek rengi algılamamız imkansız olabilir.

Bu kısa düşünce zerrelerinden sonra diyeceğim o ki lafı fazla uzatmadan, güneşten gelen kozmik ışınların dünya atmosferine gelişi duygusal iniş çıkışlarımızın bir nedeni olabilir.

Duygular, süpernova patlamalarından kaynaklanıp birincil kozmik ışınlar olarak tam dünyamıza büyük şiddetlerle çarpacakken gezegenimizin atmosfer gardiyanları ile aşk yaşarlar ve bu aşkları onları parçalara ayırır. Bu parçalar onların kozmik bebeleridir ve ikincil kozmik ışınlar olarak dünya yüzeyine düşerler. Neyse ki dünyanın manyetik alanı etkisinde kalan duygu bebeleri popülasyonun az olduğu kutup bölgelerine düşerek o bölgedeki insanların çıldırmasına neden oluyorlar. Diğer bölgelere düşenler de malum! Savaş, kaos!

Size tavsiyem hayatınız boyunca kutup bölgesini ziyaret etmemeniz. Auroraları evinizin konforlu ortamında belgesellerde görmeniz sizi mutlu edecektir. Azla yetinin, fazlasından ve duygusal patlamalarınızın sizi öldürebilecek boyuta gelmesinden kaçının.

Unutmayın; dünya bir savaş meydanıysa Lao Tzu’nun da dediği gibi
“Savaşta iyi olanlar kızmazlar, düşmanlarına galip gelenler, düşmanlarına karşı herhangi bir duygu beslemezler.”

Yaşadığınız zorluklarla başa çıkmak istiyorsanız; antik insanların şahit olduğu şimdilerde ise çok az bilinen Kozmik Işın olarak bilinen kahramanın zaman zaman duyguları emmek için dünyaya indiğini ve tüm zararlı dalgaboylarını kör olan gözleri ve üstün hissetme kapasitesi ile emdiğini bilmeniz yeterli.

Bu yüzden eğer duygusal patlamalarınız çok şiddetli ise merak etmeyin. Kemerlerinizi sıkıca bağlayın ve ışık hızında sabredin. Kozmik Işın daha büyük patlamaların yaşandığı bir yerde epeyce meşgul olabilir. Sabırla beklemenizi öneririm.

geç farkına varılan şeyler

  • her şey geçici
  • hayat adil değil
  • başkaları size sizin kendinize davrandığınız gibi davranıyor
  • mutlu olmak bir tercih ve ciddi bir çalışma gerektiriyor
  • öfkenin arkasında her zaman korku var
  • hiçbir şey sandığın kadar önemli değil
  • ömür oldukça kısa
  • çok garantici yaşadın, daha fazla risk almalıydın
  • fırsatın varken tadını çıkarmaya bak
  • aradığın şey baktığın ekranın içinde değil
  • muhtemelen bu yazıyı yazmamalıydım

ethical.net

fazlasıyla karmaşık bir dünyada yaşıyoruz. dolayısıyla kullandığınız cihazların, içtiğiniz kahvenin, yediğiniz yiyeceğin nereden geldiği, hangi şartlarda üretildiğini bilmek mümkün olmuyor. bu durum pek tabii “etik” yaşadığını iddia edenlerin çoğu zaman komik durumlara düşmesine sebebiyet veriyor. örneğin fosil yakıtların çevreye yarattığı tahribatı eleştirip elektrikli araç kullanan bir insanın kullandığı elektriğin kömür kullanılarak üretilmesi ya da cam şişelerin sağlıklı çevreyi daha az kirlettiği düşünülürken taşıma sırasında artan maaliyet ve dolayısıyla sebep olduğu karbon salınımı ya da depozitolu şişelerin temizliği esnasında harcanan su miktarı düşünülmüyor ya da plastik poşet savaşında, karton poşet verip o poşetlerin tekrar kullanılmaması durumunda aslında plastik poşetten çok daha zararlı olduğu gerçeğinin farkına varılmıyor.

konunun çok dışarısına çıkmadan bu örneklerden biri de web/uygulamalar. çoğu kullanıcı bu internet ortamının aslında bir takım bilgisayarların 7/24 çalışması yani sürekli elektrik tüketmesi ve soğutma sistemleri için devasa miktarda su kullanılması gibi gerçekleri gözardı ediyor. internet ortamında ise kullanılan uygulamaları “etik” olup olmamalarına göre sınıflandıran bir güzellik aslında bu yazının amacı. aşağıdaki adresten ulaşıp en azından belirli bir bilinçte ve bakış açısıyla çalışan uygulamaları piyasayadaki alternatiflerine göre kullanmanızı öneririz. pişman olmayacaksınız.

https://ethical.net/